Jedyna chatka w górach. Mało osób ją odwiedza - w końcu jak nikt nie mieszka, to po co ? Czasem przychodzą tu poszukiwacze przygód, aby odnaleźć ducha, który podobno tu straszy.

Przeszedł góry, aby się tu znaleźć. Słyszał o skarbach, które niegdyś ukryli tu rozbójnicy. Słyszał również o duchu, ale nie przejmował się tym. To tylko głupie plotki-myślał. Wszedł do chatki. -Jest tu kto?

Przyszła do chatki, rozglądając się niepewnie. Zauważyła jedynie chłopaka, który wyraźnie szukał tu jakichkolwiek śladów życia.
- Przepraszam...

Odwrócił się. To była tylko mała dziewczynka. -Czego do jasnej ciasne?![ Ale zaraz, jej twarz wydawała jej się dziwnie znajoma. -Czekaj, ja skądś cię znam.

Zaskoczona i przestraszona reakcją chłopaka, przewróciła się na podłogę. Spojrzała na twarz chłopaka.
-Death ? To naprawdę ty ?

-Siostrzyczka? Skąd się tutaj wzięłaś? Podał jej rękę, aby mogła wstać.

Skorzystała z pomocy brata. Wstała. -Tylko szukałam skarbów. Mam własną gildię i nie chcę, żeby ludzie w niej głodowali.

-Ja też mam własną gildię. Też zresztą szukam skarbów. Ale wydam je na bronie. To może już lepiej zacznijmy szukać.

Zaczęła penetrować chatkę. Jednak coś ją niepokoiło. Takie dziwne przeczucie.

W chatce nie było nic ciekawego. Nagle zapadła się część podłogi.

Nagle zapadła się pod nią podłoga. Spadała... Nie było się czego uczepić. W końcu grzmotnęła o ziemię i straciła przytomność.

Przez chwilę był zbyt zszokowany, by się ruszyć. Następnie przyskoczył do dziury. -Mitsuke! Wolał nie skakać-nie wiedział jak jest głęboko. Po chwili jednak postanowił, że skoczy. Spadał dosyć długo. Wylądował na nogach. Zobaczył siostrę. Była nieprzytomna. Doskoczył do niej i zaczął nią potrząsać.

Ocknęła się. -Spokojnie, nic mi nie jest.

-Więc chodźmy dalej, może znajdziemy ten skarb.. Zaczął iść w lewo.

-Zaczekaj na mnie. Próbowała wstać, ale nie udało jej się to. Wywaliła się na ziemię. Miała za duże obrażenia, aby dalej iść.

-Siostrzyczko! Momentalnie podbiegł do Mitsuke. -Jak coś cię boli to mów do jasnej ciasnej!

-Idź beze mnie. Będę tylko ciężarem. Odwróciła się i skuliła się w kłębek.

-Co ty sobie myślisz? Że cię tak zostawię? Powiedz, co cię boli.

-No... Tylko trochę prawa noga.

Wyjął z plecaka bandaże i opatrzył siostrę. Następnie ją podniósł.

Ni stąd, ni zowąd pojawiła się nagle otwarta skrzynia. W środku były kamienie szlachetne.

Zobaczył skrzynię. Podbiegł do niej, posadził obok siostrę i z zadowoleniem przyglądał się wszystkim bogactwom.